Gedichten

TERUGVERLANGEN NAAR HET LICHT

Als het licht uit je ogen is verdwenen en alles donker blijft
De glinstering verworden tot treurnis
Het vuur overspoeld door de golven van verdriet en gemis
Dan rest je niets dan de zee iets toe te vertrouwen van jouw eeuwige strijd

Tranen van ooit, tranen van nu, tranen van geleefd
Zout, zo zout de zee nooit had kunnen bevroeden
Warm, zo warm van liefde de zee nooit gevoeld heeft
De zee en de westenwind die alle emoties kunnen overspoelen

Als het licht niet meer als vanzelf schijnt
Als alles moeite kost en alles langzaam verdwijnt
Zelfs de rook van het vuur zich nevelt in de mist
Zelfs het hart verliefd op het leven zich in de dood vergist

Als alles op de verkeerde plek valt en je wil verstomd
Je liefde voor de mensen niet meer op de juiste plek komt
Als alles waar je voor stond
Is gaan liggen onder de zwarte aarde van onze mooie grond van het leven

Dan is de basis verdwenen van het bestaan
Dan is alles wat hoop kan geven verworden tot “ kon ik maar even..”
Dan is er geen grond meer om op verder te leven
Dan is alles verworden tot het onweerstaanbare verlangen om naar je toe te gaan……………….

-----------------------------------------------------
© Sjef

                                                                                                    (terug naar Gedichten)

Reageren op dit gedicht? Klik dan hier. Hieronder lees je de ingezonden reacties.