Gedichten

REISBAGAGE

Er zit een oude deuk in mijn diepste wezen
die stamt uit kinderjaren,
vurig verlangen heb ik erdoor ervaren,
waarvan ik nooit oprecht ben genezen.

‘k Zou willen zijn
geheel en al natuur in bloemenknop, ontkiemen,
met het oorspronkelijke leven in harmonie en
verwacht als ieder jaar de jaargetijden
of als omroeper op middeleeuwse pleinen,
verwacht in boezems van moeders, jong,
gewiegd op bedaarde golven der zee,
gedacht als dochter nooit geboren
voor welke een levensmelodietje klonk
door vele moeders in de nacht verloren –
voor oude schuld van nooit gegeven leven
doorboort hen vaak een intens beven –
“Leven zal zijn”, hebben zij sindsdien
tot hunnezelf in hun intiem
gezworen;
zonder enige voorwaarde liefgehad,
als verloren dochter feestelijk ontvangen,
als kosmische gebeurtenis met angst verwacht
om mijn beledigd binnenste op te vangen,
in mij te troosten het verwaarloosd kind,
dat men veel aan zichzelve overliet,
mijn bestaan dat mijn moeder drukkend vindt,
mijn kindsheid met teveel verdriet.

‘k Heb een bestaansmelancholie
als bagage uit mijn jeugd, die
in mijn oorspronkelijke onbewuste
mij niet meer laat rusten.

---------------------------

Lia Govers (circa 1991)

Uit haar boek: ‘Haal je een moederband niet meer in?’

Wil je weten wie Lia Govers is en wat haar verhaal is, kijk dan op de website van World Health Organization for Europe: 

http://www.euro.who.int/mentalhealth/topics/20080415_1    (= Lia's story).

(terug naar Gedichten)

Reageren op dit gedicht? Klik dan hier. Hieronder lees je de ingezonden reacties.