Levenspad
Al maanden gaat mijn
levenspad
Langs kronkelige wegen
Het is er donker, koud en nat
Ik kom zelden iemand tegen
Niemand om de weg te
vragen
Niemand voor een praatje
Niemand, al die lange dagen
Niemand is mijn maatje
Maar zelfs in deze
donkere tijden
Ook al valt het vreselijk zwaar
Blijk ik in staat mijzelf te leiden
En uiteindelijk kom ik daar
Waar de zon schijnt
op de weiden
Waar de lucht is warm en blauw
Waar ik niet meer hoef te lijden
Waar ik van het Leven hou
-----------------------------------
Aimee
|
Reageren
op dit gedicht? Klik dan hier.
Hieronder lees je de ingezonden reacties. |