|
Gedichten |
Ik heb gewoond achter stalen deuren
die door geen mensenkreet te openen zijn
Ik heb gezien de angstige kloven van de geest
voor zover die voor mij reiken
Ik ben geweest op plaatsen waar de meeste mensen
liever niet over horen spreken
Ik ben gestorven op één adem na
en ik lééf !
Dus waarom niet die moed onder ogen zien
en aanvaarden als de mijne?
Waarom niet die levenskracht benoemen als IK?
Waarom niet danken
voor wat ik mocht doorworstelen
met uiteindelijk behoud van ziel en zaligheid?
Waarom niet geloven in de eeuwigdurende bijstand
van krachten die aan mijn zijde staan?
En als dan de geest het lichaam altijd over-meestert
wat dan, in de naam van God,
rest er mij te vrezen?
---------------------
Simone Wils
|
Reageren
op dit gedicht? Klik dan hier.
Hieronder lees je de ingezonden reacties. |