|
Gedichten |
DE
EENZAAMHEID
Eenzaam kruipt een
traan omhoog
zo'n traan
die je langzaamaan leeg zoog.
Je wilt wel
verder vechten,
maar hoe kun
je je nog aan het leven hechten
Je zit nu op
het goede spoor,
maar steeds
is daar ook een wissel tussendoor
Soms zijn er
keuzes die je moet maken
Bij elke
keuze, de keuze om af te haken.
Helemaal
alleen voel jij je staan in dit gevecht.
Je kunt dan
bij niemand meer terecht.
Iedereen
bedoelt het wel zo goed
Maar iedereen
vind toch dat je door moet.
En dan zijn
er ook nog de opmerkingen
ze doen je
pijn, ze vormen grote bedenkingen
Je nachtrust
komt hierdoor in de knel
de weg de
diepte in gaat dan weer snel
Maar toch
ga je nog door.
Je vecht, je
gaat ervoor!
Maar nooit
word het weer als toen
Met dit leven
zul je het moeten doen.
---------------------
Woutrina
|
Reageren
op dit gedicht? Klik dan hier.
Hieronder lees je de ingezonden reacties. |